"Bir söz söylesin savaşı bitireyim" diyor Öcalan.

Tek bir söz...

Ne kadar kolay görünüyor değil mi? "Hadi söyleyiver de bitsin" diyesi geliyor insanın.

Peki bütün kilitleri açacak olan o söz ne? Kürt halkına, yeni anayasayla yeni bir statü belirlenmesi...

Yani öyle kolay kolay söylenecek bir söz değil...

Birincisi malum; PKK'nın Anayasa değişikliğini iç savaş tehdidi ile yönlendirme çabaları; bir başka değişle "Ya benim dediğim gibi çıkarırsın ya da çıkarttırmam" tavrı... İkincisi ise "Anayasalar konsensüsle yapılmalıdır" fikrinin Anayasa değişikliği yapmayı imkânsız hale getirilecek şekilde -neredeyse milletin son ferdine kadar herkesin uzlaşması gerekiyormuş gibi - yorumlanarak karşımıza dikilmesi...

Birbirinin tam zıddı görünen bu iki tutumun özde nasıl birleştiğini görmek gerçekten ibret verici.

Öte yandan, bu çifte sıkıştırmanın bizi, Kürt sorununda uzlaşmanın anlamı ve bu sorunun Anayasa içinde nasıl ele alınacağı konusunda daha çok düşünmeye ve tartışmaya yöneltmesi gerekir.

Gülten Kışanak'ın Siirt'teki mitingde yaptığı konuşma yine bir acayipti.

Erdoğan'ın "367 milletvekili verin, bende size yeni anayasaya yapayım" sözlerine karşı çıkarken söylediği lafa bakın:

"Başbakan 367 değil 400 milletvekili de çıkarsa biz kabul etmediğimiz bir anayasayı yaptırtmayacağız, buradan ilan ediyoruz. (...) Ankara duysun, Tayyip Erdoğan duysun. Biz nasıl bir anayasa istiyoruz? Demokratik bir cumhuriyet istiyor muyuz? Demokratik özerklik istiyor muyuz? Ana dilde eğitim istiyor muyuz? Demokratik özerk Kürdistan istiyor muyuz? Tüm siyasi tutsakların özgür kalmasını istiyor muyuz? Kürt halkının önder olarak kabul ettiği Sayın Abdullah Öcalan'ı aramızda görmek istiyor muyuz?"