Dinç Bilgin'in Neşe Düzel'le yaptığı söyleşiyi okuduğumda "Keşke şu anki basın patronları biraz olsun ibret alabilse Dinç Bilgin'in bu söylediklerinden" diye diledim içimden. Sabahın eski patronu, aileden gelen bir gazeteci-patron olarak 28 Şubat dönemiyle birlikte girdiği "kötü yol"u anlatmış. Daha çok servet ve daha büyük bir güç uğruna yitirdiklerine ağıt yakıyor Dinç Bey.

Çok samimi konuşmuş; yüreğinden konuşmuş. Öylesine içten bir özeleştiri ki bu, ona karşı duyduğunuz kızgınlığı ve kırgınlığı sempatiye dönüştürmeye yetiyor.

Her sene aynı şeyi yaşıyoruz. Mart kapıdan gözüküyor ve bizler Amerika’dan yeni bir “soykırım” lafı çıkıp çıkmayacağına kilitleniyoruz. Washington’a giden siyasetçilerimiz lobi yaparken resmi ağızlar “böyle talihsiz bir adımın Türk-Amerikan ilişkilerini nasıl zedeleyeceği” uyarısında bulunuyor.

Ama bu tabloda ahlâki açından rahatsız edici bir yön var: Amerika’da veya genel olarak Batı’da bu konuda fikir bildiren insanların ezici çoğunluğu, 1915’in bir “Ermeni Soykırımı” olduğuna inanıyor. İnanmıyor da sırf Türkiye’ye “hareket çekmek” için gözümüzün içine baka baka yalan söylüyor değiller yani. Biz ise bu durum karşısında “tarihsel hakikat”ten ziyade “siyasi baskı”ya yaslanmak zorunda kalıyoruz.

Önce Bursa’da, şimdi de Diyarbakır’da…Hafta sonunda Diyarbakır’da oynanan futbol karşılaşmasında meydana gelen müessif olaylardan söz ediyorum.

“Holiganlık” denen şeyden maalesef Türkiye’deki futbolseverler de nasibini almış. Futbol tarihimizde, taraftarların taşkınlığı, hatta galeyana gelmesi sonucu vuku bulan bu tür olaylar elbette ilk defa yaşanmıyor. Vaktiyle, 1967 yılında Kayserispor-Sivasspor maçında yaşandığı gibi, bu olayların çok daha kanlı bitenleri, adeta katliamla sonuçlananları da var.

Hükümetin Alevi Sorununu çözmek için acemice de olsa ilk adımları attığı günlerdi.

Alevi derneklerinden birinin başkanı bir TV’ye telefonla bağlanmıştı. Öfkeliydi. Hükümetin samimiyetsizliğinden beceriksizliğine kadar demediğini bırakmadı. Sonunda da:

“Bu ülkede işsizlik yüzde 13 olmuş, hükümet Alevi Sorunuyla uğraşacağına önce bunu çözsün” deyiverdi.

Gündemde ister yeni anayasa olsun, ister kısmi bir anayasa değişikliği hemen ezber hazır: Uzlaşma sağlanmadan olmaz. Bunu en son Anayasa Mahkemesi Başkanı da dillendirmiş. Hem de 'tam uzlaşma'dan söz etmiş.
Üstelik 'tam uzlaşma'sı istenen sadece siyasal aktörler değil, bir bütün olarak toplum da. Nasıl mümkün olacak bu iş?

Madem uzlaşılacak, Anayasa Mahkemesi üyeleri buna öncülük yapsın. Hem, 11 üyenin bulunduğu AYM'de 'tam uzlaşı' herhalde milyonlarca kişinin müdahil olduğu, birçok farklı kimliğin ve çıkarın devreye girdiği sosyal ve siyasal süreçlerde sağlanacak uzlaşıdan daha kolay olmalı. Bu 11 kişi benzer eğitim alan, tarafsız olması gereken, elinde anayasa gibi somut ve sabit bir kriter bulunan bir grup. Üstelik hepsi de 'hâkim'.